Lightning that might strike.

Δεν ξέρω τι ήρθε πρώτα- το τηλεφώνημά σου ή ο κεραυνός- πάντως κοιμόμουν και μου φάνηκαν το ίδιο ηλίθια- το σίγουρο ήταν ότι ερχότανε καταιγίδα. Η καταιγίδα ήρθε και εσύ όπως μου ανακοίνωσες χαρούμενα (γιατί;) επιστρέφεις την Τρίτη, από άλλον ένα επίγειο παράδεισο που σε ξέρασε όπως όλοι οι προηγούμενοι και οι επόμενοι αναμφίβολα.

'Ηταν μυστήριο καλοκαίρι το φετινό- σαν να μην υπήρξε κανένα ενδιάμεσο κενό από πέρυσι, εκτός απ΄αυτό που άφησες φυσικά- σαν μην υπήρξε φθινόπωρο, χειμώνας και άνοιξη. Απλά σα να γλίστρησε το ένα καλοκαίρι μέσα στο άλλο, όπως γλιστρούσαν τα χέρια μου στα μαλλιά σου πριν ένα χρόνο παρά λίγες μέρες ακριβώς. Ήταν υπέροχα τα μαλλιά σου στα δάχτυλά μου, τόσο που σκεφτόμουνα:

You're beautiful beyond words

You're beautiful to me

You can make me cry

Never say goodbye.

Λίγο πριν φύγεις κουρεύτηκες με την ψιλή- το πρόσωπό σου έλαμπε πανέμορφο και εγώ σκεφτόμουν πώς θα είναι τα δάχτυλα μου σ΄αυτές τις πρόκες- λες και υπήρχε περίπτωση να κοιμηθείς ξανά πλάι μου και εγώ να σε χαϊδεύω, τέτοιες μαλακισμένες στροφές παίρνει το μυαλό του ανθρώπου μερικές φορές. Και ύστερα σκέφτηκα:

They shaved her head.

She was torn between Jupiter and Apollo.

A messenger arrived with a black nightingale.

I seen her on the stairs and I couldn't help but follow,

Follow her down past the fountain where they lifted her veil.

Αθήνα 31.08.2008

A Reading from Dr Seuss

Τα χαρτιά μυρίζουν ακόμα άρωμα Nina Ricci της μαμάς που χύθηκε κατά λάθος στην πρώτη κρυψώνα τους, μετά μεταδόθηκε σαν πανούκλα στα υπόλοιπα χαρτιά στο πονηρό συρτάρι και αργότερα στο μπλε σακίδιο. Ένα φρικτό πατσουλί. Συνδυασμένο με τις άπειρες τσόντες που προστέθηκαν αργότερα σε αγαστή σύμπνοια με τις ερωτικές επιστολές, τα σώψυχα και τα πονήματα σε κατάσταση ημι-τρανς, σου δίνει την αίσθηση ότι μπαίνεις σε φτηνό μπουρδέλο.

Τόσα σπίτια, τόσες μετακομίσεις, η μπόχα αντέχει πάνω από είκοσι χρόνια.

Από που να το πιάσεις;

Φροϋδικά; με τις τσόντες και τα γράμματα από τους γκόμενους να μυρίζουν μανούλα; Άλλο πάλι και τούτο. Όπως τότε 10 χρονών που με έπιασε η μάνα μου να πηδάω μια κούκλα της αδερφής μου τη Ζωζιάνα που ήταν σε φυσικό μέγεθος και της είχα αλλάξει τον αδόξαστο. Αχ αυτές οι ελληνίδες μάνες. Οι πατεράδες στην καρακοσμάρα τους. Άκου όνομα. Ζωζιάνα. Απορώ πώς δε μύριζε Nina Ricci.

Ασυνείδητο: αυτή η μυρωδιά λειτουργεί σαν αυτόματος μηχανισμός υπενθύμισης χιλιάδων πραγμάτων ταυτόχρονα. Ο Γ., ο Χ., ο Η., η Π., ο Λ., ο Γρ., ακόμα και άνθρωποι άσχετοι, που δεν είχαν την ατυχία να κολλήσουν την ανίατη αρρώστια L’Air Du Temps, καταστάσεις κυρίως άσχημες και καταπιεσμένες, αλλά και κάποιες αναλαμπές χαράς, όλο το αλκοολικό ιντερλούδιο της ζωής μου και τα παράγωγά του, η Κ. που της έστριψε στα καλά καθούμενα μπροστά στα μάτια μου, η ερωτική εξομολόγηση στα 14 από τηλεφώνου στον Γ. και το βιτριολικό φτύσιμο, τα γράμματά του από τη Θεσσαλονίκη όλο λανθάνοντα ερωτισμό και ομοφοβικότητα, η Αμερική που δεν πήγα αλλά με γάμησε, η κρίση άσθματος στο Σωτηρία, το έλκος δωδεκαδακτύλου, οι γαστροσκοπήσεις, τα σπασμένα πλευρά, κρυμμένα προφυλακτικά, τα ράμματα από τις αλλεπάλληλες πτώσεις σε κατάσταση γκολ, τα αίματα, τα τσοντάδικα και οι τουαλέττες τους, τα μπουρδέλα, οι πρώτες πίπες και τα γαμήσια με τον Χ. και τους γονείς να κοιμούνται στο δίπλα δωμάτιο τον ύπνο του δικαίου. Όλα. Αυτή η μπόχα είναι μνήμη.

Είναι μυστήριο γιατί μερικοί άνθρωποι δεν πετάνε πράγματα τόσο δυσάρεστα. Άλλοι τα σκίζουν, τα καίνε, τα μασάνε. Ίσως εκείνων να μη μυρίζουν τόσο επίμονα, τόσα χρόνια. Εγώ τα κράτησα και μάλλον ξέρω γιατί. Όπως ας πούμε εκείνη τη φωτογραφία μου που μού είχε τραβήξει ο Γ. στην Ακρόπολη και μου την είχε στείλει από τη Θεσσαλονίκη. Όταν τη γύρισα από την ανάποδη, χρόνια μετά, είδα τί έγραφε:

Λατρεύω τα μαλλιά σου όπως τα παίρνει ο αέρας.

Γ.

If we’re talking about love

Ας υποθέσουμε

ότι είμαστε

ιδεατά ερωτεύσιμοι

και ξυπνάμε μεταξύ τρεις και πέντε

το απόγευμα

και μετά κολυμπάμε

σαν έκφυλα μυγάκια.

Το Μπλε Σακίδιο

Άνοιξα επ' ευκαιρία αυτού του μπλογκιού που λέει κι ο φίλος μου ο Ι. το μπλε σακίδιο με τα χαρτιά. Δεν είναι αστεία διαδικασία αυτή: είναι σχεδόν 20 χρόνια εκεί μέσα χαρτιά χαρτάκια και ότι μπορείς να φανταστείς. Μάλλον ότι δεν μπορείς να φανταστείς. Τουλάχιστον εγώ. Είμαι εγώ σε κομματάκια στιγμών περασμένων, ξεχασμένων ή λιγότερο ξεχασμένων. Είμαι ένας ξεχασμένος εγώ. Όπου έχει ημερομηνίες θα γράφω. Όλα αυτά τα περασμένα θα εμφανίζονται με άλλο χρώμα που θα αποφασίσω σε λίγο και με εντελώς τυχαία σειρά. Να ας πούμε ένα που βρήκα τραβώντας έτσι, σαν απο κληρωτίδα.

Styrofoam Lover

Ούτε φόβος ούτε αδιαφορία-
μάλλον πέρασε πάλι το τραίνο
άλλη μια μέρα
χωρίς τιμολόγιο-
ελπίζουμε στα ευπαθή
εμπορεύματα-
αόρατοι σταθμάρχες
απρόβλεπτοι σταθμοί
μόνο τραίνα και ξανά
τραίνα-τραίνα-τραίνα
ελπίζουμε στη στιγμή
της άφιξης
στιγμή της στιγμής της στιγμής
της Στιγμής-

Τραίνα.-

4.4.’97 03:20